Wat zegt de Bijbel over drie-eenheid?

“Dopende hen in de Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes.”

De doopformule noemt Vader, Zoon en Heilige Geest in één Naam (eis to onoma, enkelvoud), niet "namen" (onomata). Dit is exegetisch van groot belang: de drie personen delen één goddelijke Naam, wat de eenheid van wezen in drie personen uitdrukt. Dit vers is het fundament van de trinitarische dooppraktijk die de kerk vanaf het begin heeft onderhouden. Elke doop is een belijdenis van de drie-eenheid — de dopeling wordt ingelijfd in de gemeenschap met de drie-enige God. De kerkvaders gebruikten dit vers als een van de sterkste bewijsteksten voor het trinitarische dogma.

“De genade van de Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes zij met u allen.”

Paulus' zegengroet verbindt de genade van de Heere Jezus Christus, de liefde van God de Vader en de gemeenschap (koinōnia) van de Heilige Geest. Elk persoon draagt op eigen wijze bij aan de zegen van de gelovige: de Zoon schenkt genade, de Vader openbaart liefde, de Geest schept gemeenschap. Deze drievoudige zegen werd een vast onderdeel van de christelijke liturgie en is een dagelijks gebed dat de kerk uitzendt. Het is een van de duidelijkste trinitarische formules in het Nieuwe Testament.

“In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God.”

Het Woord (Logos) was "bij God" (pros ton theon — in een relatie van aangezicht tot aangezicht, onderscheid van personen) en "was God" (theos ēn ho logos — eenheid van wezen). In één zin worden zowel de onderscheiding als de eenheid binnen de Godheid uitgedrukt met ongekende theologische precisie. Het gebruik van de imperfectum-vorm ēn (was) duidt op eeuwig bestaan, niet op een begin in de tijd. De kerkvaders en de reformatoren zagen in dit vers het sterkste bewijs voor de godheid van Christus en Zijn eeuwige relatie met de Vader.

“Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.”

Gods gebruik van het meervoud "Laat Ons mensen maken naar Ons beeld" bij de schepping van de mens is een aanwijzing voor de pluraliteit binnen de Godheid. Hoewel sommige exegeten dit als een majesteitsmeervoud of een spreken tot de engelen verklaren, zagen de kerkvaders en de gereformeerde uitleggers hierin een vroege verwijzing naar de drie-eenheid — een interpretatie die bevestigd wordt door het Nieuwe Testament dat de schepping aan alle drie de personen toeschrijft (Vader: Genesis 1:1; Zoon: Johannes 1:3, Kolossenzen 1:16; Geest: Genesis 1:2). Het feit dat de mens naar Gods beeld is geschapen als relationeel wezen weerspiegelt de relationele natuur van de drie-enige God.