Jeremia

Jeremia, bekend als "de wenende profeet", trad op in de laatste decennia van het koninkrijk Juda, van de hervorming van Josia tot na de val van Jeruzalem in 586 v.Chr. Hij werd als jongeman geroepen en profeteerde ruim veertig jaar lang, grotendeels tegen dovemansoren. Zijn boodschap was onpopulair: Juda moest zich bekeren of de verwoesting door Babel zou komen. Jeremia leed enorm onder zijn roeping. Hij werd gearresteerd, geslagen, in een modderput gegooid en door het volk veracht. Toch bleef hij trouw aan zijn opdracht. Het boek bevat niet alleen oordeelsprofetien maar ook diepe persoonlijke klachten (de "confessies van Jeremia") waarin de profeet zijn hart uitstort voor God. Te midden van alle somberheid bevat Jeremia een van de grootste beloften van het Oude Testament: het Nieuwe Verbond (hoofdstuk 31:31-34), waarin God belooft Zijn wet in de harten van mensen te schrijven. Deze profetie wordt in het Nieuwe Testament op Jezus en Zijn verlossingswerk toegepast. Jeremia toont dat trouw aan God soms eenzaam en pijnlijk is, maar uiteindelijk beloond wordt.