Wat zegt de Bijbel over islam?

“Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij.”

Jezus' verklaring dat Hij de Weg, de Waarheid en het Leven is, en dat niemand tot de Vader komt dan door Hem, is de meest exclusieve heilsuitspraak in het Nieuwe Testament en het meest fundamentele verschilpunt met de islam en elke andere religie. Het gaat hier om het evangelie zelf, niet om een arrogante claim: God heeft in Christus de unieke en definitieve weg naar verzoening geopend die geen menselijke religie kan bieden of evenaren. De islam erkent Jezus als profeet maar niet als Weg, Waarheid en Leven — precies daar ligt het theologische breukpunt.

“De zaligheid is in geen anderen; want er is ook onder de hemel geen andere naam die onder de mensen gegeven is.”

Petrus' verklaring dat er onder de hemel geen andere naam is waardoor wij zalig moeten worden, bevestigt de uniciteit en exclusiviteit van Christus als Verlosser. Dit vers sluit geen enkele oprechte zoeker uit — het wijst hen naar de enige Naam die werkelijk redt. De moed waarmee Petrus dit uitsprak voor het Sanhedrin, met het risico van gevangenschap en dood, toont dat dit geen vrijblijvende theologische stelling is maar een overtuiging waarvoor de apostelen bereid waren hun leven te geven.

“Zijt altijd bereid tot verantwoording aan een iegelijk die u rekenschap afeist van de hoop die in u is.”

De oproep om altijd bereid te zijn verantwoording af te leggen van de hoop die in ons is, met zachtmoedigheid en vreze, is bijzonder relevant in de ontmoeting met moslims. Het gaat niet om het winnen van een debat maar om het delen van een hoop die uw leven heeft veranderd. De toevoeging "met zachtmoedigheid en vreze" is even belangrijk als de apologetische bereidheid zelf: de manier waarop wij spreken bepaalt mede of de boodschap gehoord wordt. Arrogantie en agressie sluiten deuren die alleen liefde en respect kunnen openen.

“Gij zult de Heere uw God liefhebben; gij zult uw naaste liefhebben als uzelf.”

Het dubbele liefdesgebod — God liefhebben met geheel uw hart en uw naaste als uzelf — omvat ook de moslimnaaste. Liefde voor God en liefde voor de naaste zijn onlosmakelijk verbonden en kunnen niet tegen elkaar worden uitgespeeld: wie beweert God lief te hebben maar zijn moslimnaaste haat of minacht, liegt. Tegelijk is liefde voor de naaste niet hetzelfde als het goedkeuren van elke overtuiging — ware liefde zoekt het werkelijke heil van de ander, ook wanneer dat betekent dat eerlijke verschillen benoemd moeten worden.

“Gij zijt zwanger en zult een zoon baren, en gij zult zijn naam Ismael noemen.”

De aankondiging van Ismaëls geboorte bevat zowel een zegen als een profetische karakterisering. God hoort Hagars ellende en belooft haar een zoon met een groot nageslacht — een teken dat Gods zorg zich uitstrekt tot allen, ook wie buiten de verbondslijn vallen. De beschrijving van Ismaël als een "wilde ezel van een mens" wiens hand tegen allen zal zijn en de hand van allen tegen hem, is een profetisch vooruitzicht dat door sommigen wordt verbonden met de turbulente geschiedenis van de Arabische volken. Het is echter belangrijk om deze tekst niet te misbruiken als rechtvaardiging voor vijandschap maar te lezen in het licht van Gods zorgzame betrokkenheid bij alle mensen.