Jesaja

Jesaja is het langste en wellicht het belangrijkste profetische boek van het Oude Testament. De profeet Jesaja trad op in Juda gedurende de regeerperioden van Uzzia, Jotham, Achaz en Hizkia (ca. 740-686 v.Chr.), een periode van grote politieke onrust met de dreiging van het Assyrische rijk. Het boek valt ruwweg in twee delen. De eerste 39 hoofdstukken bevatten oordeelsprofetien over Juda, Jeruzalem en de omringende volken, maar ook schitterende messiaanse beloften: de maagdelijke geboorte (7:14), de geboorte van het Kind wiens naam "Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst" is (9:5), en het vrederijk waar de wolf bij het lam zal liggen (11:6). De hoofdstukken 40-66, soms de "Troostprofetie" genoemd, beginnen met "Troost, troost Mijn volk" en bevatten de beroemde Lijdende Knecht-liederen (vooral hoofdstuk 53), die door christenen als een gedetailleerde profetie van het lijden en sterven van Jezus worden gezien. Jesaja eindigt met een visioen van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Het boek combineert oordeel en troost, waarschuwing en belofte, op een ongeevenaarde manier.