Psalmen 129

Psalmen 129

Samenvatting

Psalm 129 is een pelgrimslied dat Israëls lange geschiedenis van verdrukking beschrijft, maar ook Gods trouwe verlossing bezingt. De psalm eindigt met een gebed om oordeel over degenen die Zion haten, waarbij hun lot wordt vergeleken met gras dat verdort op de daken.

Lees de volledige uitleg →
SV
1Een lied Hammaaloth. Zij hebben mij dikwijls benauwd van mijn jeugd af, zegge nu Israel;
2Zij hebben mij dikwijls van mijn jeugd af benauwd; evenwel hebben zij mij niet overmocht.
3Ploegers hebben op mijn rug geploegd; zij hebben hun voren lang getogen.
4De HEERE, Die rechtvaardig is, heeft de touwen der goddelozen afgehouwen.
5Laat hen beschaamd en achterwaarts gedreven worden, allen, die Sion haten.
6Laat hen worden als gras op de daken, hetwelk verdort, eer men het uittrekt;
7Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm;
8En die voorbijgaan, niet zeggen: De zegen des HEEREN zij bij u! Wij zegenen ulieden in den Naam des HEEREN.